καββαδιας γιωργος

  οι θυμησες

σε νέο χρόνο νέα ταξίδια
να ξαναφτιαχνουμε αποκαΐδια
με νεο πρόσωπο νεες φωνές
να ξεχνάμε οτι αφορά το χτες



με ψεύτικες νεκρές ματιές
την δυστυχια σου γύρω σου άλλαζες
μέχρι που ξύπνησες απο βροχές
και ξεκληριστηκες σε θάλασσες


τον εαυτό σου να λυπηθεις
εσύ δε θυμάσαι τι ήσουνα πριν γεννηθείς
τον εαυτό σου να λησμονείς
έτσι κι αλλιώς τι είσαι δεν μπορείς να θυμηθείς



ξύπνησες και δεν κοιμήθηκες
ετρεξες και δεν περπάτησες
μίλησες και δεν συμβουλευσες
χάθηκες και απουσιασες



για άλλη μια νύχτα σβήνεσαι
στου δρομου τα μπουκαλια αφηνεσαι
απ το μυαλο σου κρινεσαι
στο ρέμα του καιρου αφήνεσαι



τον εαυτό σου να λυπηθεις
εσύ δεν θυμάσαι τι ησουν πριν γεννηθείς
τον εαυτό σου να λησμονείς
έτσι και αλλιώς τι είσαι δεν μπορείς να θυμηθείς


...Από τις Ερινύες στις Κήρες...απο την δευτερη ποιητικη συλλογη.