Ο Φώτης Κουβέλης είναι ο ιδιοκτήτης του κτιρίου της Κουμουνδούρου συνιδιοκτητης το ΚΙΣ

Συγκεκριμένα γράφει ο Βηματοδότης:

"Βρισκόμαστε στο 1987, η ανανεωτική Αριστερά ονομάζεται ΕΑΡ και πραγματοποιεί οικονομική καμπάνια προκειμένου να αγοραστεί το κτίριο της Κουμουνδούρου. Οντως, βρίσκονται τα 80.000.000 δραχμές που κόστιζε, αν και φήμες της εποχής έκαναν λόγο για χρήματα από εφοπλιστή που δόθηκαν αλλά δεν έφτασαν ποτέ να πραγματοποιήσουν τον σκοπό για τον οποίο δόθηκαν, αλλά δεν τις πιστεύουμε. Και έρχεται η ώρα να αγοραστεί το κτίριο. Σε τίνος όνομα, όμως, θα αγοραζόταν εφόσον, χάρη στον σοφό νομοθέτη, τα κόμματα δεν είναι ξεκάθαρο αν διαθέτουν ή δεν διαθέτουν νομική προσωπικότητα, άρα το εάν δικαιούνται ή δεν δικαιούνται να έχουν περιουσία είναι σχετικό και μπορεί να εξαρτάται από τη νομολογία; Αποφασίζεται, λοιπόν, το κτίριο να αγοραστεί στα ονόματα των Λεωνίδα Κύρκου, Φώτη Κουβέλη και Στέργιου Πιτσιόρλα (του νυν προέδρου του ΤΑΙΠΕΔ), όπερ και συνέβη. Οταν η ΕΑΡ προσχώρησε στον Συνασπισμό και ο κ. Πιτσιόρλας βρέθηκε στο πλάι του Νίκου Κωνσταντόπουλου ζήτησε τη μεταβίβαση του ποσοστού του. Ετσι, το ποσοστό του κ. Πιτσιόρλα μεταβιβάστηκε στον Λεωνίδα Κύρκο και μετά τον θάνατο του Λεωνίδα όλο το ποσοστό μεταβιβάστηκε στον Φώτη Κουβέλη".

στο κτίριο αυτό έχει γραφτεί ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας της Αριστεράς, πολύ πριν δημιουργηθεί το κόμμα που σήμερα βρίσκεται στην εξουσία. Εκεί στεγάζονταν για χρόνια τα διοικητικά γραφεία της ΙΖΟΛΑ. Οταν η βιομηχανία των ελληνικών ψυγείων πτώχευσε, ο ιδιοκτήτης Γιώργος Δράκος αναζήτησε ενοικιαστές. Τότε ήταν που πρωτογνώρισε τον Κύρκο και τον Κουβέλη, οι οποίοι αναζητούσαν στέγη για το νέο τους κόμμα, την ΕΑΡ. Το 1988 εγκαταστάθηκαν εκεί. Ενα χρόνο αργότερα, ελπίζοντας προφανώς σε μακρά πολιτική ζωή για το κόμμα τους, αποφάσισαν να ακολουθήσουν το παράδειγμα του ΚΚΕ που είχε ιδιόκτητα γραφεία στον Περισσό και ξεκίνησαν οικονομική εξόρμηση με έναν και μοναδικό στόχο, να μαζευτούν όσο το δυνατόν περισσότερα από τα 115 εκατ. δρχ. που ζητούσε η οικογένεια Δράκου για το κτίριο. Τυπώθηκαν ειδικές αφίσες, εκδόθηκαν κουπόνια, στελέχη πήγαν πόρτα πόρτα και τηλεφώνησαν σε όλα τα μέλη τους ζητώντας χρήματα. Μέχρι το καλοκαίρι του ’90 είχαν συγκεντρώσει λίγο λιγότερο από το 1/3 του τιμήματος, αλλά παρ’ όλα αυτά προχώρησαν στο συμβόλαιο. Κύρκος και Κουβέλης υπέγραψαν πως θα δώσουν τα υπόλοιπα χρήματα σε άτοκες δόσεις ενώ είχαν ήδη συμφωνήσει με την τράπεζα πως θα έπαιρναν δάνειο βάζοντας υποθήκη το ακίνητο.

Η αποπληρωμή όμως των δόσεων το επόμενο διάστημα καθυστερούσε. Ο Δράκος έδειχνε κατανόηση κάθε φορά που έβρισκε άδεια τα ταμεία στην Κουμουνδούρου και αντί να κάνει φασαρία, συνήθιζε να πιάνει συζητήσεις για το μέλλον της ελληνικής βιομηχανίας με ηγετικά στελέχη του κόμματος. Εν τω μεταξύ, με την ΕΑΡ να προσχωρεί στον Συνασπισμό της Αριστεράς, ο Κύρκος αποφάσισε να διαθέσει τα γραφεία και στους νέους του συντρόφους. Μέχρι τότε εκείνοι ήταν σε ενοίκιο στα γραφεία στην οδό Γαμβέτα και σε μια μεγάλη αίθουσα του ιστορικού κτιρίου «Μπάγκειον» στην πλατεία Ομονοίας. Οταν το ΚΚΕ Εσωτερικού αποχώρησε από το σχήμα, τότε είναι που μετακόμισαν όλοι στην Κουμουνδούρου και το νέο κόμμα ανέλαβε τα δάνεια και τις υποχρεώσεις της ΕΑΡ. Δέκα φορές πρόλαβαν στο «παρά πέντε» να μην κατασχεθεί το κτίριο από την τράπεζα, δίνοντας υποσχέσεις πως το δάνειο θα εξυπηρετηθεί. Το 1998 κατάφεραν τελικά να ξεχρεώσουν εκείνα τα δάνεια.

Μετά τη μάχη της διαδοχής στο κόμμα, τον Τσίπρα νέο πρόεδρο και τον Κουβέλη να αποχωρεί δύο χρόνια αργότερα, κάποιοι φοβήθηκαν πως θα ξεκινούσε ένας δεύτερος γύρος διεκδίκησης, αυτή τη φορά για το ακίνητο της Κουμουνδούρου. Ο Κουβέλης όμως αποφάσισε να μην εγείρει το θέμα. Για αυτόν τον λόγο, το κτίριο του κόμματος παραμένει στα χαρτιά -τουλάχιστον ακόμα και σήμερα- ιδιοκτησία του κόμματος της Ελληνικής Αριστεράς.

Οφείλουμε όμως να πούμε πως ο Φώτης Κουβέλης έχει μόνο την ψιλή κυριότητα.

Η επικαρπία έχει περάσει εδώ και χρόνια στο ΚΙΣ!!!! 

πηγη

πηγη