ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΟΛΕΜΗΣ ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΟΛΕΜΗΣ

ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ

Σού μένει, πάνω στὰ βουνά,

 τὸ πέρασμα τής μπόρας,
σού μένει η χαραυγή 

μακριά στο πέλαγο κι η μέρα
κάτω στον κάμπο κι οἱ ελιές

 καὶ το βουητό τής χώρας.

Σού μένει ακόμα τὸ φτωχό, 

τ᾿ απάνεμο ακρογιάλι,
πού, σὰν βραδιάζει, 

μέσα του πέφτουν τα βράχια, 

οι μωλοι,
τὰ σπίτια,

 ο γέρος ο ψαρὰς 

ποὺ λάμνει αγάλι-αγάλι.

Μην κλαις! 

Σου μένει εκει -γιὰ ιδες!- 

Ολ᾿ ἡ ζωή μας. Ολη.

Σου μένει εκει μὲ τὴ βουβη 

κι αθωα της γαλήνη,
μὲ τὴ γλυκοχαμόγελη,

 τὴν ξένοιαστη Ομορφιά της,
μὲ τὴ σκιά της, τὴ σκιὰ 

ποὺ Αρχίζει νὰ τὴ σβηνη
σιγά-σιγά τὸ σούρουπο 

καὶ της νυχτιας ὁ μπάτης...