13 ώρς στην κόλαση…Ο Στάθης Σταυρόπουλος γράφει για το εργασιακό

13 ώρες στην κόλαση

Όταν δουλεύεις 13 ώρες, δεν είσαι 13 ώρες σκλάβος, αλλά σκλάβος 24 ώρες το 24ωρο.

Διότι αν δουλεύεις 13 ώρες (ίσως με τις μετακινήσεις 15) τι σου μένει για να ζήσεις;

Λίγο για φαγητό και λίγο για ύπνο, ώστε να είσαι έτοιμος για τις επόμενες 13 ώρες «εργασίας» – δηλαδή σκλαβιάς.

Ως πότε; Ώσπου να τελειώσεις τον εργασιακό σου βίο , χωρίς να έχεις καταλάβει τι έγινε ως τότε, πως πέρασε στο μεταξύ η ζωή σου και που πήγε.

Μα δεν δουλεύουν όλοι 13 ώρες την ημέρα, θα πει κάποιος που ακόμα δεν έχει καταλάβει τι τον περιμένει. Όμως πολλοί θα δουλέψουν 13ωρο και θα δουλέψουν ακόμα περισσότεροι.

Κι αυτό θα συμπαρασύρει όλους όσους εργάζονται ως μισθωτοί στη ζούγκλα της «απελευθερωμένης» εργασίας.

Το πολυτιμότερο αγαθό του ανθρώπου είναι ο χρόνος. Ο χρόνος που περπατά πάνω στη γη. Ο χωροχρόνος του. Η μνήμη που συσσωρεύεται αυτό το διάστημα ,οι επιλογές που κάνει, ο τρόπος ζωής που διαμορφώνει -όλα σχετίζονται με τη διαχείριση του χρόνου του. Όταν σου κλέβουν τον χρόνο δεν διαμορφώνεις τη ζωή σου, σου τη διαμορφώνουν.

Σε έναν εφιάλτη.

Το 13ωρο θα κρέμεται σαν το Σπαθί του Δαμοκλή πάνω από το κεφάλι κάθε εργαζόμενου – ο καθένας θα μπορεί να κληθεί ανά πάσα στιγμή στον ζυγό του 13ωρου.

Χύθηκε πολύ αίμα , ώσπου οι εργαζόμενοι να έχουν πρόσβαση και δυνατότητα στη διαχείριση του χρόνου τους (δηλαδή της ζωής τους) μέσω 8ωρου.

Αντί λοιπόν να πηγαίνουμε προς το 6ωρο και τη μείωση του χρόνου εργασίας (εφικτότατη προοπτική με τη βοήθεια της τεχνολογίας) , επιστρέφουμε στην εποχή του Ντίκενς, με τη σκλαβιά όσων εργάζονται  με την εφεδρεία που αποτελούν οι άνεργοι, με τους κακοπληρωμένους και όλα όσα κάνουν τη ζωή της πλειονότητας κόλαση.

Μια κόλαση στην οποία δεν υπάρχει μόρφωση , ψυχαγωγία και σκέψη , αλλά μόνον σκλαβιά-μαμ-κακά και νάνι.

Μάλιστα αυτό το έκτρωμα του 13ωρου πλασάρεται στους εργαζόμενους ως «ελευθερία της εργασίας» και «ελευθερία της επιλογής».

Τέρατα με τερατικό υπηρετικό προσωπικό (τρολ, οπαδούς, «δημοσιογράφους» κ.α) ληστεύουν τον χρόνο (τη ζωή) των ανθρώπων ,λες και διαπράττουν αγαθοεργία!

Διότι έτσι περιγράφουν το έγκλημα τους: ως μια καλή πράξη που δίνει την ευκαιρία στους εργαζόμενους «να φάνε ψωμί» . Το ψωμί που τους τρώνε οι ίδιοι.

Πολλοί εργαζόμενοι δουλεύουν σε δυο δουλειές για να βγάλουν αυτό το ψωμί. Πολλά ζευγάρια, δουλεύουν και οι δύο, δύο δουλειές, σύνολο τέσσερις, για να τα βγάλουν πέρα.

Έτσι όπως το πάνε οι καπιταλιστές θα επιβεβαιώσουν τους Ναζί όταν έλεγαν ότι «Η εργασία ελευθερώνει». Μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Militaire News

Ακολουθήστε το newplanet09.gr στο Google News και στο instagram για να ενημερώνεστε για όλα τα τελευταία άρθρα μας.