Έκλεισαν 85 χρόνια από την αποφράδα ναζιστική εισβολή

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη

Στις 6 τρέχοντος έκλεισαν 85 χρόνια από την έναρξη κόλασης που έζησε η Ελλάδα, επί 1264 ημέρες ναζιστικής κατοχής. Η βαρβαρότητα της ξεπερνά κάθε ανθρώπινη φαντασία.

Μέσα σε αυτές τις δραματικές μέρες, ο ελληνικός λαός υπέστη τα πάνδεινα, από μια σειρά ατέλειωτων εγκλημάτων πολέμου. Η αγριότητα των Ναζί δολοφόνησε χιλιάδες Έλληνες, ανάμεσά τους και αγέννητα παιδιά, επιβάλλοντας έναν απάνθρωπο λιμό απ’ άκρου σε άκρο στη χώρα. Οι σκελετωμένοι άνθρωποι και τα καχεκτικά παιδιά πέθαιναν στους δρόμους, από πείνα, και τους μάζευαν με τα σκουπίδια.

Οι μαζικές εκτελέσεις ήταν σε καθημερινή βάση, καθώς και ο εμπρησμός ολόκληρων χωριών. Οι Ναζί άρπαξαν το χρυσό μας, μας υποχρέωσαν σε κατοχικό δάνειο, κατέστρεψαν το σύνολο της παραγωγικής βάσης της χώρας, επέβαλαν πληθωρισμό, με άνοδο τιμών, που το ύψος τους δεν εμφανίστηκε ποτέ σε άλλη χώρα, άρπαξαν αρχαιότητες αμύθητης αξίας και επέβαλαν καθεστώς τρόμου και μαρτυρίων, που αποδεκάτισε τον πληθυσμό. Αφήσανε πίσω τους ερείπια και καμένη γη.

Ο ελληνικός λαός, σ’ αυτά τα 85 χρόνια από την καταστροφή ανέμενε από τους απογόνους των Ναζί κάποια χειρονομία, που να υποδεικνύει τις τύψεις τους για τα ανείπωτα εγκλήματα των προγόνων τους. Μια κίνηση που να περιέχει κάποια μορφή συγνώμης.

Και, βέβαια, ιδίως μετά από τη συνένωση των δύο Γερμανιών, ο ελληνικός λαός ανέμενε την πληρωμή των κατοχικών χρεών, ως ελάχιστη συγνώμη, απέναντι στις ψυχές των άγρια δολοφονημένων Ελλήνων. Αλλά, αυτή η έστω ελάχιστη αναμενόμενη κίνηση, από τους απογόνους των καταστροφέων μας, δεν ήρθε ποτέ.

Αντιθέτως, και δυστυχώς, οι απόγονοι αυτών, που ισοπέδωσαν την Ελλάδα, δεν δίστασαν να μας δολοφονήσουν γι’ ακόμη μια φορά, πρωτοστατώντας στην επιβολή των φονικών μνημονίων. Να μην λησμονούμε το μίσος εναντίον της χώρας μας από τον Σόιμπλε, που με άκρως προσβλητικούς χαρακτηρισμούς για τους Έλληνες, αρνιόταν να συναινέσει σε προτάσεις των Γάλλων, να επιτραπεί στη χώρα η ανάπτυξη, για να μπορέσουμε να καταβάλουμε τα χρέη μας.

Γιατί, δεν ξανάγινε χώρα, που να πληρώνει τεραστίων διαστάσεων χρέη, σε καθεστώς ακραίας λιτότητας, όπως αυτό που επιβάλλει το Σύμφωνο Σταθερότητας. Έτσι, ζήσαμε και εξακολουθούμε να επιβιώνουμε σε περιβάλλον απάνθρωπης λιτότητας, που φυσικά αποκλείει την ανάπτυξη. Και, που εξηγεί το γιατί η οικονομία μας το 2026 δεν άγγιξε ακόμη το επίπεδο του 2009, πριν δηλαδή από την επιβολή των μνημονίων.

Αλλά, να υπογραμμίσω ακόμη ότι ο Σόιμπλε, και οι λοιποί αρμόδιοι Γερμανοί, που συμπεριφέρθηκαν έτσι στην Ελλάδα, γνώριζαν από τότε, αυτό που λίγοι Έλληνες υποψιάζονταν. Ότι, δηλαδή, όπως ουδεμία πια αμφιβολία αφήνει η σχετική συνομιλία ανάμεσα σε Έπσταϊν και Τσόμσκι, μέσα από τις αποκαλύψεις των αρχείων του Έπσταϊν, το χρέος που επιβλήθηκε στην Ελλάδα, που την ματώνει και θα την ματώνει εσαεί, αν εξακολουθήσει να το πληρώνει, δεν είναι δικό της.

Αποτελεί την καταστροφική μέθοδο που μας επιβλήθηκε, για να σωθούν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες. Το ότι έτσι διαλύθηκε μια ευρωπαϊκή χώρα, μέλος της Ευρωζώνης, δεν αποτελούσε πρόβλημα των Γερμανών και του επικεφαλής, τότε, της καταστροφής της χώρας μας, Σόιμπλε.

Ειλικρινά λυπούμαι που αναγκάζομαι να καταφέρομαι εναντίον κάποιου που δεν μπορεί να απαντήσει, αλλά δεν γίνεται διαφορετικά. Έτσι, και γι’ αυτό, επειδή το δάνειο δεν ήταν υπέρ των Ελλήνων, αλλά υπέρ των τραπεζών, το 90% οδεύει προς τις τράπεζες, ενώ μόνο το 10% διοχετεύεται στην κατακαημένη χώρα μας. Αλλά, όμως, εμείς καταβάλουμε το σύνολό του.

Επιπλέον, το τερατώδες αυτό δάνειο, στα 17 χρόνια από την επιβολή του, και σε πείσμα των ανείπωτων θυσιών των Ελλήνων, όχι μόνο δεν μειώθηκε, αλλά αντιθέτως έχει συνεχή ανοδική τάση.

Επί 85 χρόνια οι απόγονοι των Ναζί δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να καταβάλουν τα κατοχικά τους χρέη, τα οποία έχουν επιφορτιστεί και με τις απαράδεκτες μεθοδεύσεις των μνημονίων, εναντίον της πατρίδας μας.

Αντιθέτως. Οι απόγονοι των Ναζί τα τελευταία χρόνια ακολουθούν μια διαφορετική μέθοδο καταστροφής των Ελλήνων, που στοχεύει στη μεθοδευμένη αλλοίωση της μνήμης τους. Οι μνήμες, όμως, δεν πρέπει ποτέ να εξαλειφθούν. Και επειδή αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της ιστορίας μας, αλλά και επειδή υπάρχει ελπίδα, η διαφύλαξή τους να αποθαρρύνει παρόμοιες φρικαλεότητες, στο μέλλον.

Εδώ, λοιπόν, και αρκετό καιρό επιχειρείται η συνέχιση των εγκλημάτων εναντίον του λαού μας, μέσω υπόγειας προσπάθειας να ξαναγραφτεί η ιστορία. Να εξαλειφθούν οι ναζιστικές ωμότητες, και να προβληθεί η φιλία, η λυκοφιλία να πω ορθότερα ανάμεσα στους δύο λαούς: το θύτη και το θύμα.

Όπως αποδεικνύεται για ακόμη μια φορά, οι Γερμανοί, μας θεωρούν σε τέτοιο βαθμό ευκολόπιστους και υποτελείς, ώστε να πιστεύουν, ότι με «καθρεφτάκια», που δίνονταν πάλαι ποτέ στους Αφρικανούς, να μας κάνουν να λησμονήσουμε τα μαρτύρια των δικών μας ανθρώπων, από τους αδίστακτους Ναζί. Κάτι, που αν συνέβαινε, θα ισοδυναμούσε με δεύτερο βασανισμό και βίαιο θάνατό τους.

Αλλά, δυστυχώς. Να το πω ψιθυριστά, να το ξεστομίσω με βαθύτατο πόνο, αλλά και με τόνους ντροπής, πως έχουν κάποιο δίκιο οι σημερινοί απόγονοι των Ναζί, να μας θεωρούν του χεριού τους, και σε τέτοιο απαράδεκτο βαθμό υποτελείς.

Φτάνει ν’ αναλογιστούμε ότι πάνω από 8 δεκαετίες (αν εξαιρέσουμε, στο μεταξύ, κάποια ψίχουλα, που μας πέταξαν) το ελληνικό κράτος δεν απαίτησε με αποφασιστικότητα, συνέχεια και συνέπεια, ως όφειλε, τις γερμανικές αποζημιώσεις.

Το σύνολο αυτών, που οι Γερμανοί μας χρωστούν, όπως αυτό εκφράζεται σε υλικούς όρους, αλλά φυσικά όχι και σε όρους ψυχικού ολέθρου, έχει υπολογιστεί σε πάνω από 1 τρισεκατομμύριο ευρώ.

Ποσό, που σαφέστατα, δεν μπορεί να εξαγοραστεί με τις πολύπλευρες προσπάθειες εγκαθίδρυσης φιλίας, ορθότερα θα έλεγα λυκοφιλίας, ανάμεσα στους απογόνους των Ναζί, και στους απογόνους των Ελλήνων, των οποίων οι πρόγονοι, μαρτύρησαν στα χέρια των Ναζί. Ποσό, που ανήκει στον ελληνικό λαό και ουδείς δικαιούται να το χαρίζει στους απογόνους των Ναζί.

Η καταβολή των γερμανικών χρεών θα μετρήσει, έτσι, ως ελάχιστη έκφραση συγγνώμης, αν μπορεί, βέβαια, να υπάρξει συγνώμη, για τέτοιας μορφής αποτρόπαια εγκλήματα.

Και όχι μόνο! Αλλά, με το προϊόν των γερμανικών αποζημιώσεων, ελπίζεται ότι η πατρίδα μας θα μπορέσει να ξανασταθεί στα πόδια της, και να ανασυγκροτήσει τη ρημαγμένη της οικονομία.

Θα έλεγα, λοιπόν, ότι η απαίτηση των κατοχικών γερμανικών χρεών είναι η πρώτη και καταλυτικής σπουδαιότητας ενέργεια, με την οποία θα πρέπει να ασχοληθεί η νέα ελληνική κυβέρνηση, όποια μορφή και αν έχει και από όπου και αν προέρχεται.

Γιατί, από κοινού με την εξυγίανση των θεσμών, αρχίζοντας βέβαια, από τη δικαιοσύνη, οι κατοχικές αποζημιώσεις αναμένεται να είναι το οξυγόνο, που θα επαναφέρει στη ζωή τη ρημαγμένη μας οικονομία. Η απαίτηση οφείλει να είναι πανελλαδική και να βασίζεται στην απόφαση χρησιμοποίησης κάθε νόμιμου μέσου.

Αλλά, και μετά τις σχετικές αποκαλύψεις των αρχείων Έπσταϊν, εξυπακούεται ότι η Ελλάδα οφείλει να σπεύσει σε ριζική αναθεώρηση των μνημονίων, καθώς δεν είναι νοητό να εξακολουθήσει να εξοφλεί δάνειο που δεν είναι δικό της.

Το Ίδρυμα Δημητρίου και Μαρίας Δελιβάνη, από κοινού με τη Διεθνή Επιτροπή Γερμανικού Χρέους στην Ελλάδα, προτίθεται να διοργανώσει τον Οκτώβριο του 2026 συνέδριο, για τα Γερμανικό χρέος, αλλά και για τα Μνημόνια.

Ας ελπίσουμε, λοιπόν, ότι του χρόνου τέτοια μέρα, θα υπάρχει σοβαρή ελπίδα ευόδωσης του αγώνα, για την απόκτηση των κατοχικών γερμανικών χρεών, αλλά και της αναθεώρησης των φονικών μνημονίων, και θα γιορτάζουμε τις πρώτες νίκες.

Ακολουθήστε το newplanet09.gr στο Google News και στο instagram για να ενημερώνεστε για όλα τα τελευταία άρθρα μας.