Τις ραψωδίες μην τις κλαις…Στάθης Σταυρόπουλος
ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
«Η μήνις του Αχιλλέως», έτσι ξεκινάει η Ιλιάδα.
Φανταστείτε λοιπόν τον Αχιλλέα του Νόλαν (ένα κορίτσι που κάνει το αγόρι) να πλακώνεται με τον Αγαμέμνωνα του Ομήρου για την Βρυσηίδα και την Χρυσηίδα.
Θρήνος γελώτων!
Ομηρικών γελώτων!
Θα γελάνε και τα μπετά!
Βεβαίως, θα περιμένουμε να δούμε την ταινία. Όσα όμως μαθαίνουμε γι’ αυτήν δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά.
Η μαύρη (θεά) Αθηνά, είναι το λιγότερο.
Βεβαίως και πρόκειται περί μυθοπλασίας με τις αναμενόμενες χολιγουντιανές καλλιγραφίες, αλλά στο παρελθόν (λόγου χάριν η «Οδύσσεια» με τον Κερκ Ντάγκλας) το Χόλιγουντ ήταν πιο σοβαρό.
Τώρα με τη woke ατζέντα το έχει παρακάνει. Θα μπορούσε να το αποδώσει κανείς στην «πολιτικώς ορθή υστερία», αλλά φοβάμαι ότι πρόκειται για κάτι πολύ βαθύτερο και πολύ πιο χρήσιμο στο σύστημα: την δολοφονία των κλασικών – ανθρωπιστικών γραμμάτων.
Θυμάμαι, όταν πριν 30 χρόνια περίπου, άρχιζε αυτό το κύμα αποκαθήλωσης των κλασικών, κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ (και τον κόσμο) ένας πρώτος αντίλογος, το βιβλίο «Ποιος σκότωσε τον Όμηρο» – ο συγγραφέας του οποίου συκοφαντήθηκε εγκαίρως ως συντηρητικός.
Το τι έχει γίνει στα Πανεπιστήμια, στην Τέχνη και τον Τύπο με τη woke δικτατορία υπό την προστασία των Ολιγαρχών το γνωρίζουμε. Όπως γνωρίζουμε και την προθυμία των ενσωματωμένων αριστερών για την διεκπεραίωση και την επιβολή αυτής της παρανοίας.
Απ’ την άλλη υπάρχει και η θετική πλευρά, με την «Οδύσσεια» του Νόλαν θα έρθει ακόμα μια φορά με τον ελληνισμό πολιτισμό όλος ο πλανήτης – έστω και με τις εκπτώσεις που βολεύουν το σύστημα.
Άλλωστε κανείς δεν μαθαίνει ιστορία από το σινεμά, παίρνει όμως ερεθίσματα.
Ούτε η «Οδύσσεια» είναι ιστορία, είναι όμως στη βάση και στα θεμέλια της ιστορίας του πολιτισμού.
Για τους στοιχειωδώς σκεπτόμενους και γνωρίζοντες λοιπόν, οι ραψωδίες δεν είναι τραπ (ίσως να είναι χιπ-χοπ) και ο Όμηρος δεν είναι Γιουροβίζιον.
Ακολουθήστε το newplanet09.gr στο Google News και στο instagram για να ενημερώνεστε για όλα τα τελευταία άρθρα μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια