Οι μάζες τραγουδάνε ακόμα…Στάθης Σταυρόπουλος

ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Πλανάται μια αύρα από τον απόηχο του 1848 πάνω απ’ την Ευρώπη;

Μάλλον όχι!

Όχι, ακόμα!

Για την ώρα πλανώνται οι καπνοί της οργής. Μάλιστα και μιας άλλης οργής, της «οργής των φοβισμένων», ένα κάπως οξύμωρο φαινόμενο που ίσως αργότερα μπορέσει να κάνει τη διαφορά με όσα συμβαίνουν τώρα στην Ευρώπη προς την κατεύθυνση μιας ευρύτερης εξέγερσης (στη θέση της διαμαρτυρίας που παρατηρούμε τώρα).

Το 1848 ένας άνεμος αμφισβήτησης και εξέγερσης διαπέρασε τις περισσότερες πρωτεύουσες της Ευρώπης που στη συνέχεια οδήγησε σε πολιτικές και δομικές αλλαγές σχετικές με την ανάδυση των αστικών δημοκρατιών καθώς και των φιλελεύθερων, αλλά και σοσιαλιστικών ιδεών.

Σήμερα, αν δεν σταθούμε στα αναπόφευκτα μπάχαλα που υπεισέρχονται σε κάθε διαμαρτυρία, είτε για να την ενισχύσουν είτε για να την υπονομεύσουν, βλέπουμε μια σειρά έντονων διαμαρτυριών να εξαπλώνονται σε πολλές χώρες της Ευρώπης.

Σε αυτές τις μαζικές διαμαρτυρίες και ογκώδεις διαδηλώσεις υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής καθώς και επιμέρους διαφοροποιήσεις.

Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Βέλγιο, Πορτογαλία βρίσκονται σε αναβρασμό για θέματα που εμφανίζουν έντονη παθολογία, μεγαλύτερη ή μικρότερη σε κάθε χώρα.

Η υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες. Το περιεχόμενο σπουδών που αφήνει πολλά παιδιά αγράμματα. Οι σχολικές δομές (και στις τρεις βαθμίδες) που καταρρέουν. Το δυσβάσταχτο κόστος για τις οικογένειες προκειμένου να σπουδάσουν τα παιδιά τους (και) στη δημόσια εκπαίδευση. Η φρικτή κατάσταση που αφορά στη στέγαση των σπουδαστών. Και η διαρκής μείωση των δαπανών για την παιδεία.

Στον χορό που άνοιξαν οι μαθητές και αμέσως στη συνέχεια οι φοιτητές έρχονται τώρα να προστεθούν και άλλες δυνάμεις, εργαζόμενοι, συνδικάτα, αγρότες, επαγγελματικές ενώσεις, πολιτικά κόμματα και ομάδες, φτωχοποιημένοι πολίτες και γκετοποιημένοι μετανάστες.

Όλοι αυτοί διαμαρτύρονται για την ακρίβεια, τη στέγη, τους χαμηλούς μισθούς, την καταστροφή του κοινωνικού κράτους, το ξεχαρβάλωμα της δημόσιας διοίκησης, την κρίση των θεσμών, την απίσχναση της πολιτικής αντιπροσώπευσης, τις τερατώδεις πολιτικές αποφάσεις των Βρυξελλών, την κατάρρευση των συστημάτων υγείας-ασφάλισης, τις τραγικές συνέπειες των πολέμων, τον φόβο για το μέλλον, τον διογκούμενο αυταρχισμό και τον τεχνολογικό ολοκληρωτισμό.

Το μείζον είναι εκρηκτικό και δεν αφορά σε εκρήξεις κάδων απορριμμάτων και σε λεηλασίες καταστημάτων, αλλά σε όλο το σύστημα διαβίωσης που έχει επιβάλει ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός και τα συστημικά κόμματα που τον υποστηρίζουν: δεξιά-ψευτοαριστερά-ακροδεξιά.

Οι κινητοποιήσεις αυτές – ακόμα και οι αποτυχίες τους – εγγράφουν μνήμες και παρακαταθήκες.

Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Επίφοβο για τις ελίτ, ελπιδοφόρο για τις μάζες…

Militaire News

Ακολουθήστε το newplanet09.gr στο Google News και στο instagram για να ενημερώνεστε για όλα τα τελευταία άρθρα μας.