Το απόλυτο γελοίον- Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΓΕΛΟΙΟΝ

(περί ρωσικής επιρροής)

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Αυτό που, πρόσφατα, κυκλοφορεί, με εμπιστευτικό τρόπο, προφανώς γιατί έτσι πιστεύεται ότι έχει μεγαλύτερη απήχηση, είναι η  «είδηση» ότι  το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» κατευθύνεται και χρηματοδοτείται από τη Ρωσία.

Έχουμε, έτσι τώρα τις αποδείξεις, για το ποιος πλήρωσε τα «πανάκριβα» ρούχα της Μαρίας Καρυστιανού, την εκδήλωση στο Ολύμπιο, τα ταξίδια της, τελοσπάντων έχουμε τις απαντήσεις στα μέχρι τώρα αναπάντητα ερωτήματα. Και όχι μόνο, αλλά επιπλέον η «διαπίστωση» αυτής της προσκόλλησης του νεοσύστατου κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού  στη Ρωσία, υπονοεί ότι αυτό θα πορευθεί, εφεξής,  με γνώμονα τις κατευθύνσεις και τα συμφέροντα της Ρωσίας.

Η νέα αυτή διάσταση, που πρόσφατα προσδίδεται στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού έχει, σαφώς, πολλές όψεις. Όμως,  θα ασχοληθώ στο σύντομο σημείωμά μου, με δύο μόνο από αυτές.

1.     Υποτέλεια.

 Η πρώτη, υπογραμμίζει τη θλιβερή υποτέλεια της πατρίδας μας, που δεν κατόρθωσε να ανεξαρτητοποιηθεί στα πάνω από 200 χρόνια απελευθέρωσής της από τον τουρκικό ζυγό. Αντιθέτως, δείχνει να έχει ζωτική ανάγκη, σε κάθε της βήμα, από έξωθεν κατεύθυνση,  υπόδειξη του τι υποχρεούται εκάστοτε να υποστηρίζει, απέναντι σε φίλους και εχθρούς, αλλά και πρόθυμο υποβιβασμό  δικών της εκάστοτε συμφερόντων, αν αυτά δεν είναι αρεστά στους  προστάτες της.

Από το τέλος του Β’Παγκόσμιου Πολέμου, το περιεχόμενο αυτής της  εξάρτησης είχε πλήρως απλοποιηθεί, και είχε γίνει γενικώς αποδεκτό, κάτω από την ομπρέλα της Δύσης και  της σημαίας της, της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Η δεύτερη, ωστόσο, έλευση του Ντόναλντ Τραμπ στην κεφαλή των ΗΠΑ και στην υπόλοιπη υφήλιο, παρότι στην τελευταία με τη σύμπραξη και άλλων ταχέως  αναδυόμενων δυνάμεων, δημιούργησε αναστάτωση  και πανικό. Ιδίως στην Ευρώπη, και κατεξοχήν στην Ελλάδα. Και τούτο, διότι, η ουσιαστική κατάργηση του παραδοσιακού ρόλου της Δύσης, από κοινού και με την απίσχναση του διεθνούς δικαίου, αλλά και της σαφούς περιφρονητικής συμπεριφοράς του Τραμπ απέναντι στην Ευρώπη (βλ. έντυπο του Λευκού Οίκου του 2025, περί της Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας) άφησαν την τελευταία αβοήθητη σε τρικυμισμένο ωκεανό. Και μη έχοντας, προς το παρόν, αποφασίσει, πως θα αντιμετωπίσει τις νέες καταστάσεις, η ΕΕ παραπαίει ανάμεσα στις παλιές προτιμήσεις της Δύσης και στις εκκολαπτόμενες νέες. Ειδικότερα, η ΕΕ, δεν κατέληξε επακριβώς στη  στάση που θα τηρήσει, εφεξής, απέναντι στη Ρωσία. Επιθυμεί και τη φτηνή ενέργεια, αλλά ταυτόχρονα προσπαθεί να διατηρήσει το εχθρικό και πολεμικό περιεχόμενο της σχέσης μαζί της, προκειμένου να δικαιολογήσει το σχέδιο στρατικοποίησης, που ελπίζεται να σώσει τη Γερμανία, και όχι μόνο.

Η Ελλάδα,  που πρωτοπόρησε σε πολλαπλής μορφής μίσος, εναντίον της Ρωσίας, σε όλη τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία, προφανώς για να αποδείξει την απόλυτη ισοπέδωσή της με τις τότε επιθυμίες της Δύσης, βρίσκεται τώρα σε δεινή θέση. Δεν έχει εξασφαλίσει σαφείς οδηγίες, σε σχέση με ποια θα πρέπει να  είναι η νέα στάση της απέναντι στη Ρωσία, ούτε από τον Τραμπ, ούτε  από την ΕΕ. Και, έτσι, αδυνατεί να απαγκιστρωθεί από τις παλιές επιταγές, που εμφανίζουν τη Ρωσία, ως το απόλυτο κακό.

Μέσα σε αυτό το κλίμα της υποταγής, της υποτέλειας, της αδυναμίας χάραξης πολιτικής, που να ανταποκρίνεται στο νέο διεθνές σκηνικό, η ρωσική επιρροή εξακολουθεί να παρατείνει την μέχρι τώρα ιδιότητά της, ως  το θανάσιμο κακό, για ένα νεοσύστατο ελληνικό κόμμα. Επιπίπτει, έτσι, με τον πιο ανεγκέφαλο δυνατό τρόπο και μεθοδευμένα, στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού.

2.     Εναντίον του  Κομμουνισμού.

Η Δύση βίωσε, επί δεκαετίες, μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ό,τι αποτελούσε την χειρότερη δυνατή απειλή, που ήταν ο κομμουνισμός. Ειδικότερα, στην Ελλάδα, η δυνατότητα εξασφάλισης θέσης στο δημόσιο, περνούσε από κόσκινο των πολιτικών θέσεων, απόψεων, υποψιών, ψιθύρων, ανυπόστατων κατηγοριών κλπ., του εκάστοτε υποψηφίου. Το παρελθόν του, με ποιόν  ύποπτο αριστερό είχε σχέση, τι αδιευκρίνιστο είπε ή έγραψε, που θα μπορούσε να ερμηνευθεί, ως συμπάθεια, αποδοχή, σύμπραξη με κομμουνιστικές απόψεις. Ο διορισμός, ακόμη και για τα άτομα καθαρισμού των χώρων των Πανεπιστημίων, και όχι μόνο, περνούσε από εξονυχιστικό έλεγχο των ιδίων, της οικογένειάς τους, των φίλων τους.

Ο κομμουνιστικός, όμως, κίνδυνος τελείωσε στη Ρωσία η οποία, από κοινού με την Κίνα και πολλές χώρες των BRICS, έχουν  τώρα ένα υβριδικό πολίτευμα, που φέρει  το όνομα της ανελεύθερης δημοκρατίας, και  για  το οποίο ο Τραμπ εκφράζεται, συχνά, με θαυμασμό για τα επιτεύγματά του.

Η έχθρα, συνεπώς, της Δύσης προς τη Ρωσία, δεν βασίζεται πια στον κίνδυνο του κομμουνισμού, αλλά σε άλλα αίτια, πολύπλευρα, εν πολλοίς αδιευκρίνιστα, που επί μακρόν πρόβαλαν ως κυρίαρχη ερμηνεία την έλλειψη δημοκρατίας, που όμως πια δεν είναι εύκολο να υποστηριχθεί.

Ωστόσο, ο πανικός, η απέχθεια, η αναμονή καταστροφών από την όποιας μορφής προσέγγιση με τη Ρωσία, εξακολουθεί, και όχι μόνο, αλλά και καλλιεργείται. Με αποτελέσματα, μέχρι σήμερα, θετικά σε κάθε μορφής προσπάθειες αποκλεισμού, από εκλογές, πολιτικών κομμάτων, που έχουν κατηγορηθεί ως «φιλορωσικά».

Διερωτώμαι, ωστόσο, ειδικά, για την ελληνική περίπτωση, πώς θα μπορούσε να δικαιολογηθεί, σε θεωρητική βάση πάντοτε, η αδίστακτη αποδοχή πολιτικών κομμάτων, που στηρίζονται και κατευθύνονται  από τη Δύση. Από μια Δύση όμως πια, που διέλυσε ο Τραμπ. Ενώ, καταδιώκονται ταυτόχρονα πολιτικά κόμματα, που φέρονται να έχουν επιλέξει άλλες επιρροές. Σε μια Ελλάδα, που φευ, δεν επιβιώνει χωρίς έξωθεν επιρροές και κατευθύνσεις.

Συγκεκριμένα, και χωρίς ουδόλως, να πιστεύω ότι το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού συνδέεται, με οποιονδήποτε τρόπο, με τη Ρωσία, διερωτώμαι ωστόσο πώς θεμελιώνονται, γενικά, επιρροές έξωθεν, σε ελληνικά πολιτικά κόμματα. Αλλά και πως  δημιουργούν κατακραυγή απλές  υπόνοιες, πιθανότατα εντέχνως κατασκευασμένες,  που αναφέρονται ειδικά, στην ύπαρξη ρωσικών επιρροών.

Π.χ. και ανάμεσα και σε άλλα, εύλογα τίθεται το ερώτημα πώς δεν δημιουργεί αντιδράσεις η υπόνοια γερμανικής επιρροής, σε ελληνικό πολιτικό κόμμα, αλλά αντιθέτως ξεσηκώνει θύελλες η υπόνοια ρωσικής επιρροής.

Και αυτή η υποτιθέμενη ρωσική επιρροή, τελικά, σε τί συνίσταται; Με τι είδους απειλές συνδέεται; Και τι μπορεί να επιδιώκει;

Θεωρητικά  είναι τα  ερωτήματα μου! Αλλά, αξίζουν κάποιες απαντήσεις.

Militaire News

Ακολουθήστε το newplanet09.gr στο Google News και στο instagram για να ενημερώνεστε για όλα τα τελευταία άρθρα μας.